ಮುಕ್ತ..ಮುಕ್ತ..

ಬೆಳಿಗ್ಗೆ 6ಕ್ಕೆ alarm sound. Bus ಗೆ ಇನ್ನು time ಇದೆ. 8ಕ್ಕೆ ಅಲ್ವ, ಬಸ್ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್ ಕಾಲ್ನಡಿಗೆ ದೂರದಲ್ಲೆ ಇದೆ. ಇನ್ನೊಂದ್ ಅರ್ಧ ಗಂಟೆ ಮಲಗಿ ಎದ್ದರೆ ಆಯ್ತು ಅಂತ ನಿದ್ದೆ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ snooze ಮಾಡಿ ಮತ್ತೆ ಮಲಕ್ಕೊಂಡೆ. ಅದೇನು ನಿದ್ದೆಯೋ, ಎಚ್ಚರ ಆದಾಗ 7:15!! ಗಡಿಯಾರದಲ್ಲಿ ಏನೋ ಭಯಂಕರ ರೂಪ ಕಂಡವನಂತೆ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದು, ಹಾಸಿಗೆಯಿಂದ ಛಂಗನೆ ಎದ್ದವನೆ, ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತವಾದ ಸ್ನಾನ ಮುಗಿಸಿ, ಬ್ಯಾಗನ್ನು ಹೆಗಲಿಗೇರಿಸಿದವನೆ 7:55ಕ್ಕೆ ಬಸ್ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್ ತಲುಪಿದೆ.

ಗಡಿಯಾರ ನೋಡಿದರೆ ಆಹಾ ಏನೋ ಸಾಧಿಸಿದ ಭಾವನೆ. "Yes man you made it.." ಅನ್ನೊ ಅಹಂ ಬಂದು ಬೆನ್ನು ತಟ್ಟಿ ಹೋದ ಭಾವ.. ಸರಿಯಾಗಿ 8ಕ್ಕೆ ಬೆಂಗಳೂರು ಬಸ್ ಬಂದಿದ್ದೇ ಕೂತವನೆ ನಿದ್ರಾದೇವಿಯ ವಶಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕವನಂತೆ ಮಲಗಿಬಿಟ್ಟೆ.

ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಕ್ರಮಿಸಿದ್ದೆ, ಏನೋ ಹಿಂಸೆಯಂತಾಗಿ ಎಚ್ಚರ ಆಯ್ತು. "Oh no.." ಎಂಬಂಥ ಉದ್ಗಾರವೊಮ್ಮೆ ಮೂಡಿ, "ಇದು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ. ಹೇಗೆ ಮರೆತೆ ನಾನು. ಛೇ. ಹೆಂಗಪ್ಪ ಇನ್ನ ಕಥೆ. ದೊಡ್ಡದಾಗಿ non-stop ಬಸ್ ಹತ್ತಿದೀನಿ. ಇನ್ನ ಬೆಂಗಳೂರ್ ಬರೋವರೆಗು ಹಿಂಗೆ ಯೋಚುಸ್ತಾ, ಚಡಪಡಿಕೆ-ಗೊಂದಲದಲ್ಲೆ ಕೂತಿರಬೇಕು." ಎಂದು ನನ್ನನ್ನು ನಾನೇ ಶಪಿಸಿಕೊಳ್ತ ಕಿಟಕಿ ಆಚೆ ಶೂನ್ಯ ನೋಟದಲ್ಲಿ ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತ ಕೂತಿದ್ದೆ. ಅತ್ಲಾಕಡೆ ನಿದ್ದೆನೂ ಬರ್ತಿಲ್ಲ, ಆ ಚಡಪಡಿಕೆನು ನಿಲ್ತಿಲ್ಲ. ಅದು ಹೆಂಗೆ ನಿಲ್ಲತ್ತೆ ಬಿಡಿ, ಒಂದು ಸಾರಿ ಶುರು ಆದ್ರೆ ಆ ಚಡಪಡಿಕೆಗೆ ಉಪಶಮನ ಸಿಕ್ಕಿ ಕೆಲಸ ಮುಗಿದರೇನೆ ಸಮಾಧಾನ.

ಮುಂಚೆ ಹೀಗೆಯೆ ಒಮ್ಮೆ ಆದಾಗ ಅನುಭವಿಸಿದ ಪರದಾಟ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟಲ್ಲ. ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಇಂಥ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿ ಕಷ್ಟಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಬಾರದು. ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿ ಮುಗಿಸಿದರೆ ಗೊಂದಲ-ಅವಮಾನ ಇರೋದಿಲ್ಲ ಅಂತ ಶಪಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೆನಲ್ಲ, repeat ಆಗೋಯ್ತಲ್ಲ ರಾಮ ಅನ್ಕೊಂಡು, ಬೆಂಗಳೂರು ಬಂದೊಡನೆ ಮೊದಲು ಕಾರ್ಯಪ್ರವೃತ್ತನಾಗಬೇಕು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಕಷ್ಟ ಇದೆ. Officeನಲ್ಲಿ meeting ಬೇರೆ ಇದೆ. ಅವರ ಮುಂದೆ ಹೇಗೆ ಚಡಪಡಿಕೇಲಿ ಕೂರೋದು.!!

ಹಿಂಗೆಲ್ಲ ಯೋಚನೆಯ ಜೊತೆ ಜೊತೆಗೆ ಬೆಂಗಳೂರು ಬಂದೇ ಬಿಡ್ತು.

ಉಸ್ಸಪ್ಪ ಅನ್ಕೊಂಡಿದ್ದೆ, ಚಕಚಕನೆ ಬಸ್ ಇಂದ ಇಳಿದು, ಸುತ್ತಮುತ್ತ ನೋಡಿದೆ. ಅಲ್ಲಿತ್ತು ನೋಡಿ. ದಡಬಡಿಸಿ ಓಡಂಗಿಲ್ಲ, ಯಾರಾದರು ಕಂಡಾರು ಅಂತ. ಸಾವಧಾನವಾಗಿ ಹೋಗಿ ಮುಗಿಸಿ ಹೊರ ಬಂದವನಿಗೆ ರಣರಂಗದಲ್ಲಿ ಸುತ್ತುವರಿದ ವೈರಿ ಸೇನೆಯನ್ನು ಭೇದಿಸಿ ಹೊರಬಂದವನಂತೆ relax ಆಗಿ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿ ಕೈ ಹಾಕಿ, whistle ಹೊಡೆದುಕೊಂಡು style ಆಗಿ ಹೊರಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದರೆ ಹಿಂದಿನಿಂದ "hello sir..ಮೂತ್ರ ವಿಸರ್ಜನೆಗೆ 1 ರುಪಾಯಿ. ಅದ್ನೂ ಕೊಡದಿರ ಹೋಗ್ತೀರಲ್ರಿ.." ಎಂದು ಗದರಿಸಿದ ಹಾಗಾಯ್ತು. ಪೇಚಿಗೆ ಸಿಕ್ಕವನಂತೆ ಸ್ವಲ್ಪ ನಾಚಿದಂತಾಗಿ, ವಿಚಿತ್ರ smile ಮಾಡುತ್ತ ಕಾಸು ಕೊಟ್ಟು ಅಲ್ಲಿಂದ ಕಾಲ್ಕಿತ್ತು ಹಿಂತಿರುಗಿ ನೋಡದೆ ನಡೆದು ಹೋದೆ..