ಧನ್ಯವಲ್ಲವೆ..!?

ಕೈ ಹಿಡಿದು ನಡೆದು ಸಾಗಿ,
ಭುಜಕೆ ಭುಜವು ಇರಲು ತಾಗಿ,
ನೀನೇ ನನ್ನ ಲೋಕವಾಗಿ-
ಜೊತೆಗೆ ಅಲೆವ ಕ್ಷಣವದುವೆ ಧನ್ಯವಲ್ಲವೆ..?
       ಹೆಜ್ಜೆ ಜೊತೆಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಬೆರೆತು,
       ನಿನ್ನ ಹೊರತು ಎಲ್ಲ ಮರೆತು,
       ನೀನೇ ನನ್ನ ಬಾಳ ಗುರುತು-
       ಅನಿಸಿ ಅಲೆವ ಕ್ಷಣವದುವೆ ಧನ್ಯವಲ್ಲವೆ..?
ಬಿಡುವು ಕೊಡದ ಮಾತು ಇರಲು,
ಕಣ್ಣ ನೋಟ ಬೆಸೆದುಕೊಳಲು,
ಭಾವತಂತು ಮೀಟುತಿರಲು-
ಅಪ್ಪಿ ಅಲೆವ ಕ್ಷಣವದುವೆ ಧನ್ಯವಲ್ಲವೆ..?
       ತುಂಟ ಮಾತನೆಲ್ಲ ದೋಚಿ,
       ನೀನು ಒಮ್ಮೆ ಕೊಂಚ ನಾಚಿ,
       ನನ್ನ ತೋಳ ಬಿಗಿದು ಬಾಚಿ-
       ತಲೆಯನಿರಿಸಿ ಅಲೆವ ಕ್ಷಣವು ಧನ್ಯವಲ್ಲವೆ..?

ಬದುಕಬಲ್ಲೆ...

ಬಲು ಮೋಹಗೊಂಡೆ ನಿನ್ನಂದ ನೋಡಿ,
ಸುಂದರ ಸೋಜಿಗದಂತೆ ನೀನು;
ಎಂದೆಂದೂ ನಿನ್ನ ಸಂಗಾತಿ ಆಗೊ
ಸಣ್ಣದು ಕನಸನು ಕಂಡೆ ನಾನು..
ಬಾ ಬಾರೆ ನಾಲ್ಲೆ,
ನನ್ನೆಲ್ಲ ಭಾವನೆ ಲೂಟಿ ಮಾಡೋಕೆ ಹೊಂಚು ಹಾಕು;
ನಾ ಬದುಕಬಲ್ಲೆ,
ನೀನೊಮ್ಮೆ ನನ್ನನು ಅಪ್ಪಿ ಮುತ್ತನು ನೀಡು ಸಾಕು..

ಬೀಗ-ಕೀಲಿ..!!

[Note: ಕವನಕ್ಕೆ plot ಸ್ನೇಹಿತ ಪ್ರದೀಪ್ ಹೇಳಿದ ಒಂದು ಮಾತು :) ]
----------------------------------------------------------------------------
ಜೊತೆಯಲಿ ನಡೆಯುತ ಸೋಕಲು ಕೈಗಳು,
ಕಂಪಿಸಿ ಬೆಸೆದವು ಹುರುಪಿನಲಿ;
ಮೆಲ್ಲಗೆ ನಲ್ಲನ ಬೆರಳದು ನಲ್ಲೆಗೆ,
ಪ್ರೀತಿಯ ನೇಯ್ಗೆಯ ಕಲಿಸುತಲಿ..

ಭಾವಕೆ ಭಾವವ ಪೋಣಿಸಿ ಹೆಣೆಯುತ
ನಡೆದಿರೆ ಇಬ್ಬರೂ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ;
ಹೊಸ ಬಗೆ ಚೇತನ ಉದಯಿಸಿ ಸರಸದಿ
ಕೀಟಲೆ ನಗುವನು ಬೀರುತಲಿ..

ನಿರ್ಮಲ ಶಾಂತತೆ ಎಲ್ಲಿದೆ ಇನ್ನು!?
ಮನದಲಿ ಸಾವಿರ ಯೋಚನೆಯು;
ಅಪ್ಪುಗೆ ಮತ್ತು ಮುತ್ತಿನ ಸರಪಳಿ
ಹಾಕುವ ಸಂಚಿನ ಯೋಜನೆಯು.!

ಬೆಸೆದಿರೊ ಬೆರಳನು ಬಿಗಿಯುತ ಒಮ್ಮೆಲೆ
ಪಡೆದ ಅಪ್ಪುಗೆಗೆ ಸಡಿಲಿಲ್ಲ;
ತುಟಿಗಳು ಎರಡೂ ಜಡಿದವು ಬೀಗವ,
ಕೀಲಿ ಹುಡುಕಲು ಮನಸಿಲ್ಲ!!

ಕ್ಷಮಾಭಾವ...

ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯುನ್ನತ, ಎಲ್ಲರೂ ಆರಾಧಿಸುವಂಥ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಇರುವುದು - ದೇವರು, ಅಮ್ಮ, ಗುರು. ಈ ಮೂವರಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯ ಅನಿಸುವಂಥ ಗುಣವಿದ್ದರೆ ಅದು ಕೊಂಚ ತಾಳ್ಮೆ, ಹಾಗೂ ಅಗಾಧವಾದ ಕ್ಷಮಾಗುಣ.
ಜನರು ಕೆಡುಕು ಮಾಡಿದ್ದರೂ, ತಪ್ಪನ್ನು ತಿದ್ದಿಕೊಂಡು ದೀನನಾದರೆ ಸಾಕು, ದೇವರು ಕ್ಷಮಿಸಿ ತನ್ನ ಕೃಪೆಯನ್ನು ಕರುಣಿಸದೆ ಇರಲಾರ..

ಮಕ್ಕಳು ತರಲೆ ಮಾಡಲಿ, ತೊಂದರೆ ಕೊಡಲಿ, ಕಾಡಿಸಿ-ಪೀಡಿಸಿ-ಬೇಸರ ಪಡಿಸಲಿ, ಬೇರೊಂದು ಕ್ಷಣಿಕದ ಹಿಂದೆ ದೂರ ಹೋಗಲಿ; ಎಲ್ಲೇ ಹೋದರೂ ಧ್ರುತಿಗೆಟ್ಟಾಗ ಅಮ್ಮನ ಮಡಿಲೊಂದೇ ದಿಕ್ಕೆಂದು ಬಳಿಗೆ ಹೋದರೆ, ಅಷ್ಟೂ ದಿನ ಕೊಂಚ ತಾಳ್ಮೆ ಇಂದ ಸಹಿಸಿಕೊಂಡು ಇದ್ದವಳು ಎಲ್ಲ ಮರೆತು ಕ್ಷಮಿಸಿ "ಏನೇನೂ ಆಗಿಲ್ಲ, ಇದೆಲ್ಲ ಚಿಕ್ಕ ವಿಷ್ಯ. ಇಷ್ಟುಕ್ಕೆ ಮನಸು ಕೆಡಿಸಿಕೊಂಡ್ರೆ ಹೆಂಗೆ!" ಅಂತ ಒಮ್ಮೆ ತಲೆ ನೇವರಿಸಿ ಕೊಡುವ ಧೈರ್ಯ ಆಕೆಯ ಅಖಂಡ-ಉತ್ಕೃಷ್ಟ ಕ್ಷಮಾಭಾವದ ದರ್ಶನ ಕೊಡುತ್ತೆ.

ಇನ್ನು ಗುರುಗಳಾದವರು, ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದಾಗ ದಂಡಿಸೋದಲ್ಲದೆ, ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವು ಮೂಡಿಸಿ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಕ್ಷಮಿಸಿ ಉತ್ತಮ ಬಾಳಿನ ದಾರಿ ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳೋದ್ರಲ್ಲಿ ಬಹುದೊಡ್ಡ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸ್ತಾರೆ.

ನಮ್ಮಂಥ ಸಾಮಾನ್ಯರ ಮುಂದೆ ಇರುವ ಬೃಹತ್ ಗುಣಕೋಶ ಅಂದ್ರೆ ಇವರುಗಳೇ. ಕೊಂಚ ಮಟ್ಟಿಗಾದರೂ ಇವರಿಂದ "ಕ್ಷಮೆ"ಎಂಬುದನ್ನು ಎರವಲು ಪಡೆದರೆ, ಎಷ್ಟೋ ಜಗಳಗಳು ಅಂತ್ಯಗೊಂಡು ಸಹಬಾಳ್ವೆ ಮೆರೆಯುತ್ತದೆ. "ನಾನು-ನಂದು-ನಂಗೆ ಮಾತ್ರ" ಅನ್ನೋ 'ಅಹಂ'ಭಾವ ಕೊನೆಯಾಗಿ ಎಲ್ಲರೂ ನಮ್ಮವರೇ ಅನ್ನುವ ಭಾವ ಮೂಡುತ್ತದೆ.
ಎಷ್ಟೋ ಕವಿವರ್ಯರು ಹೇಳಿದ್ದು ಅದೇ ಅಲ್ವ?
ಡಿ.ವಿ. ಗುಂಡಪ್ಪನವರು ಹೇಳಿದ "ಎಲ್ಲರೊಳಗೊಂದಾಗು ಮಂಕುತಿಮ್ಮ", ವೇದ-ಉಪನಿಷದ್ದಿನಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದ "ಸರ್ವೇಜನ ಸುಖಿನೋಭವಂತು", ಕುವೆಂಪು ಅವರು ನೀಡಿದ "ವಿಶ್ವಮಾನವ" ಸಂದೇಶ, ಎಲ್ಲವೂ ಇದುನ್ನೇ ಸಾರುತ್ತೆ ಅಲ್ವ?
ಎಲ್ಲರೂ ಮನುಷ್ಯರೇ, ಯಾರು ತಾನೇ ತಪ್ಪು ಮಾಡೋದಿಲ್ಲ ಹೇಳಿ. ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳೋಕೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಹನೆ ಮತ್ತು ಕ್ಷಮಾಭಾವ ರೂಢಿಸಿಕೊಂಡರೆ ನೆಮ್ಮದಿಯ ಜೀವನ ಪ್ರಾಪ್ತವಾಗೋದ್ರಲ್ಲಿ ಸಂದೇಹಾನೆ ಇಲ್ಲ.
ಏನಂತೀರ?