ಋತುಗಾಲದೊಡತಿ..!!!

ಎಷ್ಟು ಋತುಗಳ ದರ್ಶನವೋ
ನಿನ್ನ ಮುಖಭಾವದಲ್ಲಿ..!?

ಕೋಪ ಬಂದಾಗ ಬೇಸಿಗೆಯು,
ಉರಿವ ಕಣ್ಣು ಸಿಡಿಮದ್ದು;
ತಲ್ಲಣಿಸೋ  ನಿನ್ನ ಯುದ್ಧ ಭೂಮಿಕೆಯು
ನೋಡಲೇಕೋ ಭಲೆ ಮುದ್ದು..

ದುಃಖತಪ್ತಳು ನೀನಾದರೆ ಅದೇ
ಜಡಿಯ ಮಳೆಗಾಲವಂತೆ;
ಮಗುವಿನಾ ತೆರದಿ ಮುಗ್ಧತೆ ಮೂಡಿ
ಚೆಂದ ಗೊಂಬೆಯಾದಂತೆ..

ನಗುವಿನಾ ಸಣ್ಣ ಸಿಂಚನವು ಸಾಕು
ನಲ್ಮೆಯ ವಸಂತದಂತೆ;
ಹೊಸ ಕಳೆ ಹೊಸತು ಭಾವ ಭಂಡಾರ
ಜೀವ ತಳೆದು ನಿಂತಂತೆ..

ಏನೂ ನುಡಿಯದ ಮುನಿಸು ರೂಪವದು
ಕೊರೆವ ಚಳಿಗಾಲದಂತೆ;
ಮಾತನಾಡದೆ ಕಾಡೊ ಘಳಿಗೆಯದು
ರಮಣೀಯ ತಪನೆಯಂತೆ..

ಎಷ್ಟು ಋತುಗಳ ದರ್ಶನವೋ
ನಿನ್ನ ಮುಖಭಾವದಲ್ಲಿ..!?
ಸಂಘಟಿತ ಋತು ಪರ್ವವಿಹುದು
ನಿನ್ನ ಸಾಂಗತ್ಯದಲ್ಲಿ..ನಿನ್ನ ಸಾಂಗತ್ಯದಲ್ಲಿ..

ಸಂಗೀತ ಶೋಭಿತೆ..ನನ್ನಾಕೆ..!!

ಚಿರಂತನ ಗಾನ ನಿನ್ನಯ ನಗುವಿನ 

ರಾಗವ ಬೆರೆಸಿ ಮೂಡುತಿದೆ;

ಪರವಶಗೊಳಿಸುವ ಚಂದದ ಮೋಹಕ

ಸುಂದರ ಸ್ವರಗಳ ಪೋಣಿಸಿದೆ. 

ಅಮಲಿನ ರೂಪದಿ ಸಂಗೀತವನು 

ನಿನ್ನಯ ಕಂಗಳು ಚಿಮ್ಮಿಸಿದೆ;

ಸೋಜಿಗವೆಂಬ ಇಂಪದು ಒಂದು

ನಾಭಿಯ ಮೂಲದಿ ಉದಿಸುತಿದೆ.

ಕಣ್ಣುಬ್ಬದುವೆ ತಕಿಟ ಧೀಂ ತನನ

ತಾಳದ ತರದಲಿ ನರ್ತಿಸಿದೆ;

ಕೇಶ ರಾಶಿಯದು ಸುಲಲಿತ ಗಾನದ

ಮೋಡಿಗೆ ಸಿಲುಕಿ ತೇಲುತಿದೆ.. 

ಕರದಲಿ ರಿಂಗಣ ಬಳೆಗಳ ಸದ್ದು

ಹಾಡಿನ ಶ್ರುತಿಯನು ಸರಿಪಡಿಸಿ,

ನನ್ನೆದೆ ತಾಳದ ಲಯ-ಗತಿಯನ್ನು

ಹಿಮ್ಮೇಳಕೆ ಸರಿದೂಗಿಸಿದೆ,

ಸಮ್ಮಿಲನಕೆ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದೆ..