ನೊಂದು ಬರೆದ ಕವನ ನಂದು,
ಕಣ್
ಬಿಂದು ಶಾಯಿ ಆಯಿತಿಂದು.
ಬೆರಳ
ಬಳಸಿ ಕಣ್ಣ ಒರೆಸಿ
ಅದೇ
ಬೆರಳು ತಾ ಪದವ ಬೆರೆಸಿ;
ಭಾವ
ಲುಪ್ತತೆ ಗುಪ್ತಗೊಳಿಸೊ
ಯಾವ
ಯೋಚನೆ ಇಲ್ಲವೆನಿಸಿ.
ಸಾಕು ಮಾಡು ಮನವೆ
ಇನ್ನ,
ನಕಲಿ ನಗುವ ಕವಚವನ್ನ.
ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸು ಮೂಕ ಮೌನ
ಕಣ್ಣ ಜಲಧಿ ಕರಗಲಿ,
ಶಕ್ತಗೊಳಿಸಾಲೋಚನೇನ
ಸಣ್ಣ ಹುರುಪು ಮೂಡಲಿ.
ಬದುಕು ಹೊಲಿಗೆ ಕಳಚಿದ ತುಂಡು ಬಟ್ಟೆ -
ತೇಪೆ ಕಾರ್ಯವೇ ನಿರಂತರ ಕಸುಬು;
‘ಈಗ ಸರಿ’ ಎಂದರದೇ -
ಮುಂದಿನ ರಂಧ್ರದ ಬುನಾದಿ!
ಬಾಳೊಂದು ಏಕತಾನತೆಯ ಅರಿವೆ
ಅಂದುಕೊಂಡದ್ದೆ ಸುಳ್ಳಾಯ್ತೆ.!?
ಸಾವಿರ-ಸಾವಿರ ಬಣ್ಣ-ಬಣ್ಣದ
ಓರೆಕೋರೆಗಳ ದಂಡಂಥ ಕೌದಿಯದು..!
‘ಚಿತ್ತಾರ ಬಣ್ಣಗಳ ಚೆಂದವದು ಆಹಾ’ -
ಎಂದು ಖುಷಿಯಲ್ಲಿ ಬೀಗುವುದೋ?
ಇಲ್ಲ, ಹುಳುಕಿನ ರಂಧ್ರಗಳ ಮುಚ್ಚಿರುವ
ನೊಂದ ಹಲವು ಭಾವಗಳ ಗೋರಿಗಳೋ !?
ತೇಪೆ ಸಹಿತ ಬಾಳ್ವೆಯಲ್ಲಿ ಬಿರುಕು ರಹಿತ ಬಾಳಲು,
ನೆಮ್ಮದಿಯೇ ನೂಲು ಸಾಂತ್ವನವೇ ಸೂಜಿ..
ಸಂಜೆ ನೇಸರನೆಡೆಗೆ
ಇರೆ ನಮ್ಮ ಕಾಲ್ನಡಿಗೆ -
ನಗುಮೊಗದಿ ಕೈಪಿಡಿದ ಮಗರಾಯನು
ತೊದಲುತಲಿ ಕೇಳಿದನು - 'ಅಪ್ಪ ಎಲ್ಲಿಗೆ'?
ಆ ಸಣ್ಣ ಕಣ್ಣಿನ
ಬಹು ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ
ಖುಷಿಯ ಉತ್ತರದಿ ನಾನು ಹೀಗೆಂದೆನು -
'ಮನೆಗೆ ಹೋಗೋಕೆ ಸೂರಿ ಮಾಮಂಗೆ ಟೈಮಾಯ್ತು,
ಟಾಟಾ ಹೇಳೋಕಂತ ಅಗೋ ಅಲ್ಲಿಗೆ..'
