ಕಂಬಳಿಯ ನಿವೇದನೆ..!

ನಲ್ಲೆ ಬಂದಳೆಂದು ಒಲ್ಲೆ ಎನ್ನದಿರು ನನ್ನ,
ನಾ ಮೂಲೆಗುಂಪಲ್ಲವೆಂದೂ...
ಮಳ್ಳಿಯೋ, ಆಕೆ ಬೆಳಕಿನ ಬಳ್ಳಿಯೋ,
ದೂಡದಿರು ನೀ ನನ್ನನೆಂದೂ..
             ಎಷ್ಟೆಲ್ಲ ಕನಸುಗಳ ಜೊತೆಯಲ್ಲೆ ಕಂಡಿಹೆವು,
             ಎಂಥೆಂಥ ಘಳಿಗೇಲಿ ನಾವಿಬ್ರೂ ಅಪ್ಪಿದೆವು,
             ನೀ-ನನಗೆ ನಾ-ನಿನಗೆ ಎಂಬಂತೆ ಕಳೆದಂಥ
             ಮಧುರಾತಿ ಮಧುರವಾ ಕಾಲವಿತ್ತು..
ನಿನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕನವರಿಕೆ ಗುಟ್ಟನ್ನು ಬಚ್ಚಿಟ್ಟ
ಜೀವದಾ ಗೆಳೆಯ ನಾನಾಗಿದ್ದೆನಾಗ,
ಇರುಳಿನಾ ಕೀರಲಿಗೆ ಭಯದಿ ನನ್ನಪ್ಪಿದ್ದೆ
ನಿಂಗೇನು ತಿಳಿದಿತ್ತು ನಂಗಾದ ಆವೇಗ..
             ಕನಸಿಂದ ಏದುಸಿರು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ ನೀನಂದು
             ನಂಗೂನು ಉದ್ವೇಗ ಆಗಿದ್ದು ಖಾತ್ರಿ,
             ಜೀವವೊಂದಿದ್ದಿದ್ರೆ ತೋರಿಸಿಯೆ ಬಿಡ್ತಿದ್ದೆ
             ಮಧುಚಂದ್ರವೆಂಬಂಥ ಜಾಗರಣೆ ರಾತ್ರಿ..